-- บล็อกเชื่อมมิตรภาพระหว่าง BlT_HorroR และ iambung

อืมๆ ขอลอกชื่อ entry ละกันนะ

เราขี้เกียจคิด วันนี้เราจะมาเล่าเรื่องของเราให้แก และหลายๆคนฟัง

ถึงบางคนอาจจะบอกว่า blog นี้มันจะผิดเพศไปถึงไหนวะ

จริงๆเรื่องของเรามันอาจจะไม่เรียกว่า ความรัก หรือความใคร่ ของผู้ชายกับผู้ชาย

เนื่องจากว่า มันไม่ใช่ และไม่เชิง

 

เรื่องของเราก็อย่างที่แกรู้ เรามีเพื่อนคนนึง เป็นผู้ชาย 

ชื่อ ภัทร  อย่างที่เราเคยเล่าให้แกฟังอยู่หลายรอบ

ภัทรกับเราเป็นเพื่อนกันมานานมากๆๆ  เพราะว่าครอบครัวเรา

มี connection ซึ่งกันและกัน ประมาณนี้ (ประมาณว่าทำงานด้วยกัน)

จนวันนึง ตอนที่เราเข้า ม.1 ภัทรมันก็ย้ายไปเรียนที่ ประเทศฟิลิปินส์ 

เนื่องจากธุรกิจบ้านมันไปทางนั้น แล้วแม่มันก็อยู่ที่นั่นเกือบจะถาวรแล้ว

ซึ่งตอนนั้น ภัทรมันบินกลับบ้านมาค่อนข้างบ่อยๆๆ 

ทุกๆครั้งที่ไปเที่ยว มันก็จะไปด้วยประมาณนี้

จนไม่คิดว่า ไทยกับฟิลิปินส์ มันห่างกันมาก

จนกระทั่งวันหนึ่ง ภัทรโทรมาบอกเราว่า (ตอนนั้นเราอยู๋ ม3)

มันจะต้องย้ายไปอยู่ที่ อังกฤษ คือพูดตามตรง ตอนนั้นเรารู้สึกเฉยๆมาก

เพราะก็ไ่ม่คิดอยู่ดี  ว่ามันห่างกันแค่ไหน

เราก็ใช้ ชีวืตของเรา  มันก็ใช้ของมัน

 

จนกระทั้งเราอยู่ มสี่ มันกลับมาเที่ยวกับเราอีกครั้ง

แบบไปต่างจังหวัดไรแบบนี้ (อย่าๆ เพิ่งคิดไร ไม่มีไรแบบนั้น 55)

ก็เที่ยวเล่น คุยเรื่อยเปื่อย ตามภาษาคนไม่ได้เจอกันนาน

ก็ยังไม่รู้สึกอะไร 

จนกระทั้งมันบอกเราว่า เซ็งชีวิต ไม่มีเพื่อน

เราก็ปลอบมันบล้าๆๆๆ เราก็ยังไม่รู้สุกอะไรอยู่ดี แล้วเราก็ไม่รู้ด้วยว่ามันคิดอะไร

จนกระทั่งไปส่งมันที่สนามบิน  เรากอดมันคนสุดท้าย

พอเห็นมันเดินเข้า gate เราร้องไห้เลยอะ  แบบไม่อายแล้ว

เรารู้สึกเหมือเสียอะไรไปอีกแล้ว  

คือเราไม่ได้คิดว่า มันเป็นชายรักชายอะไรนะ

เพียงแต่ก็แค่รู้สึกแอบสับสนนิดหน่อย

 

หลายๆครั้งที่มันทำดีกับเรา

สายตาแปลกๆ คือมันดูแปลกๆจริงๆ ถ้าสังเกตหน่อย

และที่สำคัญคือ มันเป็นหน้าตาดีมาก(มั้ง)

บ้านก็รวย  แต่ไม่มีแฟน!!

ตามความเป็นจริงมันก็เป็นไปได้ แต่ก็นั่นแหละ เหอๆๆ

 

เราก็ไม่รู้ว่าชายรักชาย มันดีหรือร้ายยังไง

เพราะก็ยังไม่เคยเป็น

แต่ถึงอย่างไร เราชอบอย่างที่แกบอกว่า

สมัยนี้ ครอบครัวมันไม่ได้อยู่บนพื้นฐานของพ่อแม่ลูกแล้ว

เพราะฉะนั้น มัน(ดูเหมือน)จะเปิดกว้างกับเรื่องแบบนี้มากขึ้น

ส่วนตัวไม่ได้รู้สึกรังเกียจหรือว่าอะไรนะ

เราคิดว่า คนเราเกิดมา โอกาสมันไม่เท่ากัน

แล้วการที่ใครสักคนเป็นแบบนั้น มันก็ไม่ใช้เรื่องไม่ดี

มันก็เป็นธรรมชาติอย่างหนึ่ง

เท่านั้นเอง