อยากบอก...ฝากท้าย

posted on 02 Jul 2008 19:39 by blt-bung  in BlT-MyThinking

-ไอ้เป็นต่อโคตรน่ารัก  หน้าเด็กมากกกกกก อิจฉาว่ะ  นิสัยดีโคตร

-ไอ้โอ้โคตรหื่น   โอ้ AV  ฮาว่ะ

-ไอ้ออมโคตรอึ๋ม แต่ดันเป็นทอมเต็มสูตรซะงั้น  แฟนหนึ่ง กิ๊กสาม จะบ้าตาย

-พิชญ์โคตรติ๊สท์ เสียดายว่ะ  ไม่ทันส่งผลงานของดัชมิลล์
น่าจะรู้เร็วกว่านี้ คงได้เจอพี่ต่อ เจ๊จู เงินรางวัล 500,000 บาท
แค่เขียน Story Board เท่านั้นเอง (คำนี้หลอนจริงแฮะ) ไม่ก็แค่ Story Line
ไม่ต้องส่งเเบบเต็มรูปแบบ ประมาณส่งแค่ไอเดียก็พอ  ถนัดนัก
และหนทางการเป็น Creative ดั่งที่ทั้งเรากะแกหวัง

-ถึงเราจะรู้จักพวกแกมาแค่ เดือนกว่าๆ  แต่เราก็ค่อนข้างรู้สึกดีในสังคมเป็นกันเองนี้นะเว่ย

-อยู่มาได้แค่เดือนกว่า ก็รู้สึกดีที่มีการไหว้ สวัสดี หรือโค้งคำนับรุ่นพี่ รุ่นพี่ไหว้รุ่นน้อง
เพื่อนร่วมห้องเจอหน้ากันตอนเช้า ตอนบ่ายก็ทักสวัสดีกันอีก  อบอุ่นดี

-อาจารย์สุมาลี  ขอบคุณที่อนุญาตให้เข้าไปลัลล้าในตึกคหกรรม ไปดู ASTV ทุกเบรคเที่ยง

-ออน เราหวังดีนะเว่ย เราไม่อยากเห็นแกทำตัวไม่รู้เรื่อง หรือตามคนไม่ทัน
ไม่ค่อยกล้าตัดสินใจอะไร  ทำอะไรต้องพึ่งเพื่อนหมด  หากแกยังเป็นยังงี้อยู่
โตขึ่น เป็นผู้ใหญ่ลำบากแน่  เพราะไม่มีใครมาเป็นจมูกให้แกยืมหายใจได้ตลอดนะเฟ่ย
และอีกอย่าง เราก็คงไม่สามารถช่วยเหลืออะไรแกอีกได้ต่อไปแล้ว

 

-ม่า เวลาเดินซื้อของในตลาดน่ะ ไ่ม่ต้องเดินอ้อมโลกก็ได้
โดยเฉพาะซอยขายปลานั่นน่ะ ไม่จำเป็นอย่าไปเหยียบมัน สกปรก ลื่่น น้ำก็แฉะ
ไหนจะเมือกปลา เกล็ดปลาที่เค้าขอดแล้วอีก
มีคนล้มหลายคนแล้ว บางคนล้มแล้วเลือดคั่งในสมอง บางคนถึงกับชัก
แล้วถ้าม่าล้มไปอีกคนล่ะ  ม่้าจะบอกว่ามองแล้วๆ  แต่อย่าลืมสิ ม่าน่ะแก่แล้วนะ 80 กว่าแล้ว
สายตาดีที่ไหนล่ะ  ถ้าม่าล้มไป โบว์จะอยู่ยังไงล่ะ
โบว์อยากให้ม่าอยู่นานๆ ไปอีก
แล้วโบว์ก็คงต้องเปลี่ยนตัวใหม่แล้ว
ทำตารางเวลาจะได้จัดการชีวิตได้ราบรื่นขึ้นกว่าเดิม
ระวังตัวเองให้มากๆ ด้วย  รู้มั้ยว่าโบว์เป็นห่วง
อยากให้ม่าไม่เจออะไรร้ายๆ

-ปา ถึงปาจะเป็นคนที่สุดโต่ง รักความถูกต้อง รักระเบียบ รักความสะอาด (ซึ่งโบว์ไม่มี)
แต่โบว์ก็ไม่เคยทิ้งขยะข้างทาง  โบว์ไม่เคยกินแล้ิวทิ้งแหมะเหมือนคนไร้จิตสำนึกต่อส่วนรวม
ขนาดยังเคยโดนไอ้พวกงั่งมันด่ามา โบว์ก็เคยแล้ว
ไปเถียงกับฝ่ายปกครองของโรงเรียนจนเกือบโดนตัดไป 20 คะแนนพร้อมโดนข้อหา
เถียงอาจารย์  จนผอ.เรียกไปคุยด้วยช่วยให้รอดจากการถูกตัดคะแนน เพื่อเรียกร้องความถูกต้อง
หรือแม้แต่เรื่องตรงเวลา โบว์ก็ตรงเวลามาก ไม่ว่านัดใคร
ขนาดยอมเสียค่าตุ๊กๆ 70 บาทไปแข่ง เพราะมอไซค์รับจ้างมันไม่มี โบว์ก็ยอม
แม้รู้ว่าจะต้องรออีกฝ่ายที่มันไม่ตรงเวลาก็เหอะ
โบว์ตรงเวลาเป็นนาทีแบบที่ปาทำ
โบว์ตรงต่อคำพูดเหมือนกับที่ปาเป็น
บอกว่าทำได้ก็จะทำ  บอกว่าจะจ่ายก็จ่ายจริง  บอกว่าไม่ทำก็คือไม่ทำ บอกว่าทำไม่ได้ก็ไม่ทำ
ส่วนเรื่องโอกาสที่ต้องตะเกียกตะกาย โบว์เข้าใจแล้วว่าทำไมเราต้องไขว่คว้า
แม้ว่าบางทีเราไขว่้คว้าเกินไปจนตัวเองเป็นภัย  ปาก็เคยเป็นไม่ใช่เหรอ
หลับให้สบายนะ...
เพราะความจริงเป็นภาระของโบว์แล้ว จะพยายาม

-อึ้มโบว์อยากให้อึ้มเอาเวลาไปเมาท์กับคนอื่นมาทำงานมากกว่า
เดี๋ยวเพราะใกล้จะเผางานก็มาโวยลงคนอื่น บ่นว่างานไม่เสร็จๆ
ทำงานให้เสร็จก่อนก็ได้แ้ล้วค่อยไปคุย ใครไม่ว่าหรอก

-แปะ  โบว์อยากให้แปะฟังคนอื่นบ้าง  แล้วก็ตามโลกด้วย
เพราะเหตุผลบางอย่างแปะ กับสมัยนี้มันใช้ไม่ได้แล้ว
แล้วก็ลดการคิดเองเออเองได้แล้ว  เพราะมันซวยคนอื่น

-ไอ้โบ๊ท เจ้ขับรถของจริงได้แล้วโว้ย  อย่างเอ็งมันเจ๋งแค่ใน Need For Speed กิ๊กก๊อกเท่านั้นแหละ

-ไอ้เจ ข้าชอบที่แกเป็นคนรักเดียวใจเดียวดีว่ะ  กตัญญูต่อพ่อแม่มากด้วย

-พ่อเจ (ลุึงอี๊ด) เป็นพ่อในอุดมคติเราเลย โหะๆๆ  สอนให้เอาตัวรอดได้  อยู่บนโลกของความเป็นจริง
เพราะบางที อุดมการณ์อันสุดโต่งแบบปาหรือแบบตัวเรา  มันกินหรืออยู่รอดในสังคมไม่ได้

-แม่น้องหวาน  แม่หวานเป็นคนที่มีความคิดที่ดีมาก  เป็นตัวของตัวเอง  แมน ลุย ถึงไหนถึงกัน
ไม่จำเป็นต้องแคร์กฎสังคม กระแสสังคม  เหมือนโบว์เลย

ถ้าได้ พ่อไอเจ กับแม่เจ้าหวาน  มาเป็นพ่อแม่บุญธรรมก็ดีสินะ  อยากให้เป็นแบบนั้นจังเลย

 

 

บุ๊ง  แกเป็นยังไงเราก็ขอให้อะไรดีๆ ยังอยู่กับแกต่อไปละกัน

 

แค่นี้ล่ะ บาย 

Last time

posted on 26 Jun 2008 21:04 by blt-bung  in iambung-Mythinking
สวัสดีโบว์
Entry สุดท้ายของเราเพื่อแกในครั้งนี้
อาจจะไม่ใช่บทความที่ยาวมากนัก
ไม่มีอะไรที่พิเศษอยากจะบอก
เพียงแต่จะบอกว่า
ไม่ว่าแกจะไปทางไหน
ที่ไหน ประเทศไทย ต่างประเทศ
ใกล้ไกล เราไม่รู้หรอก
เอาเป็นว่าขอเป็นคำอวยพรเล็กน้อยๆ ละกัน
ขอให้โชคดี ที่สำคัญคือ
ขอให้ได้เจอคนดีๆ คนที่พาแกไปในทางที่ดีได้
หากต้องอยู่คนเดียว โปรดจงมีสติ
ดังคำที่ติดอยู่บริเวณบันได รร. สาธิตว่า
"อยู่คนเดียวระวังความคิด อยู่กับมิตรระวังวาจา"
นั่นแล
จงระวังคนให้ดี
และจงระวังตัวเองให้ดี
หากว่าง ก็ช่วยอัพบล็อก
ส่งเมลล์ หรือที่เป็นไปได้
เราอยากได้เป็นจดหมายมากกว่า
หากได้ที่อยู่แล้ว
ช่วยส่งข่าวที่อยู่ให้เราด้วย
หากไม่เป็นการรบกวนจนเกินไป

May the god be with you
iambung

เราเองก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรมาก

ไม่รู้ว่าจะฝากฝังอะไรแก

แต่ เราคงบอกแกไม่ได้ว่าเราจะไปไหน

บางทีเราอาจจะบอกแก่ใครไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

แม้แต่

ตัวเราเอง

 

เราอาจสับสน

ฉันจะไปไหน

ฉันจะเป็นยังไง

 

แต่ในสำนึกคิดลึกๆ

เรามีความหวังว่า

"สักวันหนึ่ง"

เราจะต้องมุ่งไปหา "ความจริง"

ความจริงที่เราไม่รู้

ความจริงที่เราอาจรู้เพียงผิวเผิน

 

มันอาจเป็นการเดินทางบางอย่างที่พาชีวิตเราไปไหนสักแห่ง

ซึ่งเราก็ไม่อาจบอกได้ว่าจะเป็นไปยังไง

 

เราภาวนาขอให้ตนเองโชคดี

 

แม้ว่า

สิ่งที่เราอยากจะบอกนั้น

จะฟังดูกำกวม

สิ่งที่แกคิด หรือเข้าใจอาจไม่ใช่แบบนั้นก็ได้

ไม่รู้สิ เราบอกอะไรแกไม่ได้เลย

รู้แต่ว่า เราต้องไป

เราขอโทษ ที่เราเป็นรายที่ 3 ที่ไปจากชีวิตแก

แต่

 

มันคงจะไม่มีอีกแล้ว

มันจบแล้ว

มันหยุดซะที

ฉันไปแล้ว

เดินตามทาง

เราจากไปแล้ว

 

และ

นี่คงจะเป็นคำพูดสุดท้ายที่โหดร้าย

แต่คงเป็นส่วนลึกของเราจริงๆ

ว่าบางที

เราเองก็เป็นแค่จุดเล็กๆ จุดหนึ่งที่ผ่านมาในชีวิตแก

เป็นสิ่งเล็กๆ ธรรมดาๆ

และอนิจจัง

ที่ไม่ได้มีความหมายมากมายที่ต้องให้มาเหลียวมองกันมากมาย

บางทีเราก็ต้องยืนหยัด และวางแผนด้วยตัวเอง

 

ที่เราบอกแกไม่ได้  เพราะเราบอกไม่ได้จริงๆ ว่าเราจะไปไหน

รู้กันอยู่แค่นึ้

 

แต่ที่ชัดเจนนั่นก็คือ

 

"เราไปจากแกแล้ว บุ๊ง"

 

 

เราหวั่นๆ หน่อยนึง ว่าพอเราโตขึ้น อาจเจอกรรมตามสนอง

เหมือนกับที่มีพระมาทักว่าชาติก่อนเราไปพรากของรักของหวงคนอื่นมามาก

แล้วมาชาตินี้

เราเสียแม่  เราเสียพ่อ  เสียน้าพลอย  เสียครูดาว   เสียฝ้าย   เสียพี่ไหม   เสียจารย์รวี  จารย์จิน  เสียเพื่อน

รวมทั้ง  ก็จะ เสียแก ไปอีกเร็วๆนี้

 

แต่นี่คงไม่ใช่แค่กรรมทั้งหมดหรอกที่เสียแก

อาจเป็นเพราะ

 

เราเป็นฝ่ายเลือกเองแหละว่า  เราจะเป็นคน เดินออกไปจากแกเอง

ส่วนอีกครึ่ง

มันก็มีคำตอบแก่ตัวเราเองแล้วว่า

เราเสียแกไปจากชีวิตอีกคนนึงแล้ว

เมื่อได้คำตอบครึ่งนี้ อีกครึ่งนึงเราเลยจำต้องเป็นฝ่ายจากไปเสียเอง

 

....

 

สุดท้าย

เส้นทางจะเป็นยังไง

ความหวังลึกๆ จะเป็นเช่นไร

และ ความจริง ที่เราต้องการค้นหานั้น

มันจะปรากฎมาหรือไม่

 

คงต้องไขว่คว้ากันต่อไป

ขอเพียง สักวันหนึ่ง  มันต้องประจักษ์ออกมาให้ได้

 

++++
บุ๊ง  เรื่องสาส์นอันสุดท้ายน่ะ  เราปั่นฉบับตัวเลขไม่ทันนะ
เอาเป็นภาษารัสเซียนได้มั้ย  แล้ว..ทำไมเราต้องทำให้เป็นปริศนา
เพราะเราไม่อาจบอกแกตรงๆ ได้
อีกอย่าง
มันอาจจะเป็นแค่ความรู้สึกสบายใจที่ได้บอกแกสักที
แม้ว่าแกจะไม่เข้าใจในเนื้อความนั้นก็ตาม
เราก็ยังถือว่าชื่นใจขึ้นเหมือนเอาเสี้ยนหนามออกจากใจเสียที
ขอแค่เรารู้เรื่องก็พอแล้ว

แต่ถ้าแกไขปริศนาสุดท้ายก่อนเราจะจากไปได้
แก เก่งโคตร บุ๊ง
++++

 

คำพูดที่ขื่นขมที่ไม่อยากเอ่ย

.

.

.

.

.

.

 

 

ลาก่อน

C'b Sexy Thong

posted on 24 Jun 2008 21:03 by blt-bung
มากับฉันเถอะคืนนี้
มากับฉันเถอะ
แล้วฉันจะแต่งเพลงให้คุณสักเพลง

มากับฉันเถอะ ขึ้นรถมากับฉันเถอะ
มากับฉันเถอะ มาในที่ๆคำโกหกของพวกเค้าจะทำอะไรเราไม่ได้

ฉันอยากจะเดินไปกับคุณ
ในวันที่เมฆจัด
ในทุ่งหญ้าที่หญ้าสีเหลืองทองสูงพอๆกับเข่าของเรา
แล้วคุณจะไม่ลองมากับฉันหน่อยหรือ

มากับเถอะ แล้วฉันจะจูบคุณ
บนยอกเขาแห่งนี้
มากับฉันเถอะ
ฉันจะไม่หยุดรักคุณเลย

และฉันอยากจะตื่นมาพร้อมกับฝน
ที่พร่างพรูกระทบหลังคาสังกะสี
ในขณะที่ฉันปลอดในในอ้อมกอดของคุณ
สิ่งที่ฉันต้องการมากที่สุดคือการที่คุณมากับฉันในคืนนี้
มากับฉันเถอะ มากับฉันเถอะ ที่รัก

In the name of god
thanks a lot for
A good day
Treasure days
it's prove myself
how I feeling
I know ..'s the one
I can't let you go, babe
I want to marry you,babe
I will not let you down
or hurt you anymore
all I want is sleeping in your arm
tonight and forever
My daring you're the best one I ever know
Maybe our path not cross together
but I'm glad
glad to know you're my friend
I live a lot of life
til the moment I found you
it's like my jouney is end
just closed your eyes
let me in your arm
pray for me
then I kiss you


iambung

จักรยานหาย รอบ 2

posted on 21 Jun 2008 08:42 by blt-bung  in BlT-Diary

ในวันเดียวกัน (ศุกร์ 20 มิ.ย.)

หลังจากกลับจากหอสมุดตอนเที่ยง 45 น.

ป๊าดติธ่อ

 

จักรยานหายครับ

 

เก่าขนาดนั้นยังเอาง่ะ

ล็อกแล้วด้วย

แม่งยัง งงอ่ะ ว่าเอาไปได้ไงวะ

กุญแจก็อยู่ที่เราแน่ๆ

 

มันเป็นไปได้หรือวะ ที่เราจะเป็น 10% ที่จะโดน

เพราะที่เราเคยทดลองเอากุญแจไขจักรยานคนอื่น 20 คัน

จะงัดได้ 2-3 คัน

 

แสดงว่า เมื่อวานที่มีงานเภสัชฯ  จักรยานเป็นร้อย

งั้นเราก็อยู่ในกลุ่ม  8-12  คันที่ 1 กุญแจสามารถงัดได้น่ะสิ

หรือถ้า สมมติฐานเราไม่ผิดอาจเป็นไปได้ว่า

มันไม่ได้มีเจตนาจะขโมย หรือ "ยืมไปขี่เล่น"

แต่อาจจะเกิดจากการเข้าใจผิด

แบบว่า จะยืมจักรยานเพื่อน  เพื่อนให้กุญแจมา แต่ไอ้คนยืมไม่แน่ใจว่าคันไหน

หรือมันลายตาไปหมด  พอดีลงล็อค แล้วโป๊ะเช๊ะ  ก็เลยโดนซะเลย

 

แม้แต่มอไซค์ ยังโดนงัด

ฝ่ายความปลอดภัยก็สันนิษฐานว่าคงเป็นคนในเองเนี่ยแหละ ไม่เกี่ยวกับคนนนอก

 

เฮ้อ เศรษฐกิจหนอเศรษฐกิจ 

ตอนนี้คาบว่าง

posted on 20 Jun 2008 10:31 by blt-bung  in BlT-Diary

คาบว่างวันนี้ศิลป์คำนวณหลังจากสอบวิชาคณิตพื้นฯ แบบสไตล์ American

อย่าเพิ่งตกใจมันไม่ใช่อินตงอินเตอร์อะไร

หากเเต่เป็นการสอบแบบ Open Book

คือ  เอาตำราเข้าห้องสอบได้ตามอัธยาศัยแต่

ต่อให้มีตำราหรือไม่มีตำรา ก็งมหาไม่เจอ ว๊ากกกกก

มันเป็นอะไรที่ Amazing มาสำหรับเรา

อยู่ราชภัฏแทบไม่เคยมีความคิดว่าจะลอกใคร แล้วไม่ให้ใครลอก

แบบประมาณ หยิ่งในศักดิ์ศรีเว่ย

แต่มานี่ โพยปลิวว่อน โหะๆ  แถมยังเป็นต้นฉบับอีกต่างหาก

 

ส่วนไอ้พวกศิลปกรรมที่จะให้มาแต่ง Diary ส่งจารย์ให้มันละก็

ต่อไปนี้คงต้องหน้าเลือดกับมันบ้างซะแล้ว  คิดแม่งเลย  บรรทัดละ 5 บาท

หึๆๆๆ

 

+++ เกลียดหน้าฝน +++

-มันทำให้รองเท้าเปียก

-มันทำให้เสื้อเปียก

-มันทำให้กลับบ้านต้องไปซักใหม่

-มันทำให้กลับบ้านต้องไปผึ่งเอาไว้ไม่ให้อับ

-ทำให้รองเท้าผ้าใบดำ

-ทำให้พยาธิไชเท้าเวลาน้ำท่วมขาเวลาปั่นจักรยานกลับบ้าน

-ทำให้ต้องคลุมเสื้อกันฝน ใส่ปั่นจักรยานไม่ถนัด

-มันทำให้ เอกสารต่างๆ เปียก ยับ และหมึกละลาย

-มันทำให้ต้องเช็ดแว่นบ่อยๆ แถมปล่อยแห้งยังเป็นคราบอีก

-มันทำให้ไม่ค่อยได้ยินเสียงอะไร

-มันทำให้หนาว

-มันทำให้เป็นหวัด

-มันทำให้ไม่เห็นทางว่าเป็นหลุมหรือเปล่า

-มันทำให้จักรยานเป็นสนิมเร็วขึ้น

-มันทำให้เปลืองน้ำมันกันสนิมมากขึ้น

-มันทำให้ทิชชู่เปลืองขึ้น

-มันทำให้กระเป๋าเปียก อับ

-มันทำให้ภาพวาดของเราเสียรูป

-มันทำให้กระดาษรองวาดเปียก

-มันทำให้กระดานรองวาดบิ่น เพราะชื้น แล้วก็อ่อนไปเรื่อยๆ

-มันทำให้สีน้ำในรูปละลาย

-มันทำให้ผู้คนกลับบ้านเร็วขึ้น จะซื้อของอะไรก็ไม่มี เพราะกลับหมดแล้ว

-มันทำให้กลับบ้านต้องสระผมทุกครั้ง

-มันทำให้กลับบ้านค่ำมืดกว่าเดิม  เพราะอาจต้องรอให้ฝนซาลงหน่อย

 

โอ๊ยยยยยยยยยยยย

Department's Guy

posted on 18 Jun 2008 20:47 by blt-bung  in iambung-Mythinking
เหม่อมองท้องฟ้า
ถนนกว้างไกว
ท้องฟ้ามืดมัว
ถนนเจิ่งนองไปด้วยน้ำ
ดวงตาสองข้างของฉันเจิ่งนองไปด้วยน้ำตา
เฉกเช่นเดียวกับท้องถนน
ดวงดาวจางหายไป
แทนที่ด้วยอาทิตย์
แสบร้อน และแผดเผา
ฉันยืนมองตัวเอง
เห็นร่างซึ่งถูกแผดเผา
เดียวดาย
วันหนึ่งฉันพบว่า
ตัวฉันเองไม่ได้เป็นคนเดิมอีกต่อไปแล้ว
ตัวฉันมีอีกคนหนึ่งมาซ้อนทับอยู่
ใครคนนั้นเป็นใคร
คำตอบอยู่ที่ไหน
ไม่มีใครอาจรู้

Instict's Guy

posted on 16 Jun 2008 20:55 by blt-bung  in iambung-Mythinking
อืม
วันนึงฉันมองชีวิตฉัน
วันนึงมีคนนึงถามฉันว่า แล้วอนาคตฉันละ
วันนี้ฉันตอบตัวเองได้อย่างนึง(หลังจากตอบผิดมาเป็นสิบครั้ง)
ฉันตอบตัวเองว่า
ฉันอยากเป็นช่างภาพของนิตยสารของ National Geographic
เพราะเหตุใดก็ไม่ทราบ แต่ฉันรู้สึกชอบงานนี้
วันนึงขณะที่สายฝนพรั่งพราย
น้ำเจิ่งนองไปทั่วทุกแห่งที่ฉันเห็น
วันนั้นฉันถามตัวเองว่ามาทำอะไรที่นี่
ฉันเอาตัวเองมาคลุกกับเรื่องที่ฉันไม่ชอบทำไม
ฉันเข้าใจชีวิตอย่างนึง
ว่าคนเราทุกคนอาจต้องทำในสิ่งที่ตนเองไม่ชอบ
และฉันก็ไม่เคยรู้สึกดีเลยกับความสำเร็จกับสิ่งที่ฉันไม่ชอบ
ฉันยินดีที่จะล้มเหลวในสิ่งที่ฉันรักมากกว่า
ฉันอาจจะเป็นคนที่ยืนตากฝนอยู่กลางฝน
และปฏิเสธร่มของทุกๆคน
หากแต่ร่มพวกนั้นไม่เคยเป็นร่มที่สมบูรณ์แบบ
มันเป็นเพียงร่มที่มาตามมารยาทเท่านนั้น
ซึ่งฉํนไม่เคยต้องการมัน
มีหลายคนเอ่ยออกมาจากปากของเค้าเหล่านั้น
ว่าชีวิตของฉัน ฉันนั้นมีพร้อม
แต่ฉันมักปฏิเสธกลับไปอยู่เสมอ
จริงอยู่ที่ฉันอยู่บนความเพียบพร้อม
แต่หากความเพียบพร้อมนั้นไม่ได้กอปรด้วย
สิ่งที่ฉันต้องการเลยสักนิด
ฉันเชื่อว่าทุกคนนเกิดมาเพื่อคนหนึ่ง
เกิดมาเพื่อสิ่งหนึ่ง
เกิดมาเพื่อมาทำอย่างหนึ่ง
ฉันรู้ ฉันรู้ดี
เพราะฉันก็ผ่านมันมาหมดแล้ว
ฉันไม่ใช่คนอายุมาก
แต่ฉันก็มีประสบการณ์มากพอควร
ชีวิตฉัน บางทีฉันก็อยากต่าง
แต่บางทีฉันก็อยากเหมือน
มีคนนึงเคยพูดกับฉันว่า
บุ๊งแกมี Style เป็นของตัวเองวะ
จงเก็บรักษามันไว้ดีๆ

If you can't find a hero
Be one

iambung

กลับมามีเสียงแล้ว

posted on 15 Jun 2008 20:02 by blt-bung  in BlT-Diary

หลังจากที่ปั่นเมอซิเดสเบนซรุ่์นสงครามโลกครั้งที่ 2 ของเราแล้ว

ตอนแรกแกทำยึกยัก อะไรไม่รู้เรื่อง

ถ้าแกมาจำไม่ได้คราวนี้นะ เหอ  จะได้มีตัดเพื่อนกันไปข้าง ไม่ก็ บั๊ดสอยให้ร่วงเลย

 

กลับมาก็จัดการเสียบซะ

ตอนแรกใจหายวุ่ย  เสียงไม่ออกซักแอะ

เปิดหาข้อมูลก็ค่อยเก็ท อ่อ ยังไม่ได้ Disable  On Board ออกนี่เอง

ว่าแล้วก็จัดการ Uninstall  Realtek AC'97 ทิ้งให้สิ้นซาก

ในที่สุดดดดดดดดดดด

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เสียงกลับมาสถิตย์นะเครื่องเราแว้ววววววววววว 

 

เอาละ จะฟัง VOA  และ Oxford Speaking ให้กระจายเลย โหะๆๆๆๆ

 

หลังจากที่ได้ลอง review (ติดคำนี้ิ มาจากแกนั่นแหละบุ๊ง)

ปรากฎว่าใจหายกว่าเดิม

ฟังเพลงแนว Bossanova ของ Mocca เราไม่ได้แล้ว เยินหมด เยินสุดยอด

I Remember ที่ต้องส่งครู เสียงคลอหายหมด แล้วไอ้ดัมเบิ้ลเบสข้างหลังก็กระหึ่มเชียว

เสียงอู้อี้ของคนร้องก็แทรกแทนที่จะเป็นแบบใสๆ อย่างทุกที

ท่อนที่มีเสียงสูง ต๊ายตาย มันฉุดลงมาต่ำลงเหวซะงั้น

โอเปร่า นี่ไม่ต้องพูดถึง  โฮๆๆๆ

ยิ่งฟังร็อค เข้ิาไปใหญ่เลยพี่น้อง 

เบสกลบหมด บวมระดับเทพ โอ่ะโห หรือว่าเราต้ืองเปลี่ยนหูฟังดีวะ

มีทุันแล้วนี่หว่า เดี๋ยวค่อยไปถอยมาใหม่ดีกว่า โฮะๆๆๆ :-)

 

+++ สนามจัีนทร์ตอนกลางคืนสวยจัง +++ 

ติสต์แตก

posted on 14 Jun 2008 22:39 by blt-bung  in BlT-Diary

วันนี้ทำงานตั้งแต่ 7.00 โมง ตื่นนอน 6.00 โมง

(ทำยังกะเขียนไดอารี่ส่งจารย์)

ฉันทำงาน 7.00 น. จนถึง 11.00 น. สิริรวม 4.00 ชม.

ฉันได้รับค่าตอบแทนมา 1,000 บาทถ้วน

จากคนรู้จัก

ฉันทำงานแค่วันนี้วันเดียว 

และ นำเงินนี้ไปหมุนกับ EURO

คาดว่าคงจะได้มาอีก สัก 5,000

จริงแล้วฉันไม่กล้าเล่นเกินกว่านี้ ฉันประมาณกำลังตนไว้ต่ำไปก่อนเพื่อกั๊กทุึนเอาไว้

 

จากนั้นเริ่มหิวข้าว ฉันหาอะไรกินก่อนที่ Art Avejee รวมทั้งไปเช่าโคนันมาอ่านต่อ

แล้วค่อยไปหอสมุดมานั่ง mark ข้อความที่จะ present แล้วค่อยปั่นจักรยานกลับโรงเรียนไปส่งให้เพื่อน

ฉันรู้สึกเสียใจมากที่ฉัน และดูโอ มองเพื่อนๆ ศิลปกรรมเลวร้ายเกินไป

พอเอาเข้าจริงๆ พวกเค้าก็ช่วยงานฉันเต็มกำลัง เหมือนกับตัวฉันเองเช่นกัน

ที่เวลาทำงานอะไรก็มักจะไม่ค่อยบอกเพื่อนๆ แต่แอบซุ่มทำงานเต็มที่คนเดียว แล้วค่อยเอามาแชร์กัน

ฉันขอโทษจริงๆ ที่มองแกอย่างงั้นว่ะ พิชญ์ เบสท์

 

จนถึง บ่าย 3 ฉันมานั่งสาธยายคุยลั้นลากันกับรุ่นพี่ิศิลปกรรมที่เค้าดูแลฉันดี

เพียงเพราะว่า ฉันเป็นน้องรหัสของพี่ว่านศิลป์คำนวณ ที่เป็นเื่พื่อนของพี่เค้า

ฉันเล่าอะไรหลายอย่าง ทั้งเรื่องโรงเรียนเก่า และ ทีนี่

แต่ฉันคงไม่สามารถจะบอกอะไรคุณได้

เพราะฉันถือว่า ฉันคงจะเป็นคนนอกที่เคยรู้เรื่องราวภายในมาบ้างแล้ว จึงไม่อยากให้คนในตอนนี้มารับรู้

 

แล้วฉันก็ไปตะแล๊ดแต๊ดแต๋ต่อที่ ไผท --> อนุบาลนครปฐม --> สุธีธร

ทุกโรงเรียนฉันจะทำทีว่า เป็นศิษย์เก่า คิดถึงโรงเรียนเลยมาเยี่ยม เห็นป้าคนไหนดูแก่ๆ ก็จะไหว้ไปก่อน

 

และนั้นเอง ตอนที่เห็นเด็กศิลปกรรมนั่งปั่นงานกันในหอศิลป์

ฉันรู้สึกว่า อยากวาดให้ได้ครึ่งนึงของพวกมันว่ะ

ฉันจึงเกิดบ้าอะไรไม่รู้

เพียงเพราะมีเหตุผลเดียว คือ "อยากวาดรูป"

จึุงทำให้ตอนเย็นฉันผลาญเงินอาม่าไปแล้วกว่า

830 บาทถ้วน

ราคานี้เป็นราคาเต็ม เพราะบัตรส่วนลดฉันทำหายไปแล้ว บัตรจริงก็หมดอายุยังไม่ได้รับในตอนน

และแน่ีนอนถึงแม้ฉันจะมีเงิน แต่ฉันก็ งก เกินกว่าจะควักเงินตัวเอง

ฉันขออาม่าอีกแล้ว  ไม่มีวันควักเงินตัวเองหรอก  มีเงินก็เก็บเอาไว้สิ  โฮ่ๆๆๆ 

 

ฉันซื้อ

ไม้กระดานรองวาดเขียน
พู่กันกลม 2 ด้าม
พู่กันแบนขนาดเิ้บิ้ม 3 ด้าม
พู่กันจีนมาหัดเขียนภาษาญี่ปุ่น หรือ ภาษาจีน 1 ด้าม
กระดาษโรเีนียว 1 ปึ๊ง
กระดาษสเก๊ตซ์รูป และลงสี เป็น 100 ปอนด์ 15 แผ่น
สมุดวาดรูป Art Decor ขนาดใหญ่
สีโปสเตอร์ 12 สี อย่างดีและแพงทีสุดในร้าน
ดินสอ EE HB 3B 2B

พูดง่ายๆ  ซื้อเต็มสูตร เหมือนพวกเรียนศิลปกรรม

 

แต่....

 

 

ฝีมือฉันยังไม่สามารถรับประกันไปได้ว่า

ไอ้ที่หมดไปเกือบพัน มันจะเลิศรึเปล่า ?

 

เหๆๆๆๆ -_-"

 

+++ ช่วงที่ดีที่สุด - BoydPod +++

เดินจับมือกัน ทุกข์สุขด้วยกัน
หัวเราะร้องไห้ด้วยกันมานานเท่าไหร่ ฉันไม่เคยลืมจากใจ
วันที่เรายิ้ม วันที่ทะเลาะ
ภาพวันและคืนเหล่านั้น จะยังงดงามไม่เคยเปลี่ยนไป

ยังคงเป็นดั่งเหมือนกับเมื่อวาน
อยู่ในส่วนลึกความทรงจำ
แต่ต่างกันแค่เพียง ในตอนนี้

ฉันนั้นไม่ได้มีเธออยู่ข้างๆ เหมือนวันที่เราเคยเดินข้ามผ่าน
ทุกๆสิ่ง ทุกๆอย่างมาด้วยกัน
นับเป็นช่วงชีวิตที่ดีที่สุด แม้เป็นแค่เพียงเวลาสั้นๆ
ที่เคยเกิดขึ้นกับฉัน...เพราะเธอ

เพลงและของขวัญ ตั๋วจากโรงหนัง
จดหมายที่ส่งให้กันในวันที่ห่าง ฉันนั้นยังคงเก็บไว้
วันที่เหนื่อยล้า ถ้อยคำที่ปลอบใจ
ภาพวันและคืนเหล่านั้น จะยังงดงามไม่เคยเปลี่ยนไป

ยังคงเป็นดั่งเหมือนกับเมื่อวาน
อยู่ในส่วนลึกความทรงจำ
แต่ต่างกันแค่เพียง ในตอนนี้

ฉันนั้นไม่ได้มีเธออยู่ข้างๆ เหมือนวันที่เราเคยเดินข้ามผ่าน
ทุกๆสิ่ง ทุกๆอย่างมาด้วยกัน
นับเป็นช่วงชีวิตที่ดีที่สุด แม้เป็นแค่เพียงเวลาสั้นๆ
แต่ก็เคยเกิดขึ้นกับฉัน...เพราะเธอ

ไม่รู้ว่าเธอ ไม่รู้ว่าจะได้ยินเพลงนี้รึยัง
อยากจะให้เธอช่วยมารับฟังว่าฉันนั้น คิดถึง...

ฉันนั้นไม่ได้มีเธออยู่ข้างๆ เหมือนวันที่เราเคยเดินข้ามผ่าน
ทุกๆสิ่ง ทุกๆอย่างมาด้วยกัน
นับเป็นช่วงชีวิตที่ดีที่สุด แม้เป็นแค่เพียงเวลาสั้นๆ
ที่เคยเกิดขึ้นกับฉัน...เพราะเธอ

ฉันนั้นไม่ได้มีเธออยู่ข้างๆ เหมือนวันที่เราเคยเดินข้ามผ่าน
ทุกๆสิ่ง ทุกๆอย่างผ่านมาด้วยกัน
นับเป็นช่วงชีวิตที่ดีที่สุด แม้เป็นแค่เพียงเวลาสั้นๆ
แต่ก็เคยเกิดขึ้นกับฉัน...เพราะเธอ

ทุกๆสิ่ง ทุกๆอย่าง ได้ผ่านมาด้วยกัน
นับเป็นช่วงชีวิตที่ดีที่สุด แม้เป็นแค่เพียงเวลาสั้นๆ
แต่ก็เคยเกิดขึ้นกับฉัน...เพราะเธอ

นับเป็นช่วงชีวิตที่ดีที่สุด แม้เป็นแค่เพียงเวลาสั้นๆ (เพราะเธอ)

 


+++ ลันล้าๆ +++

 

เรียนพิเศษจะเอายังไงวะ เครียดเรื่องเรียนอยู่ แต่ลั้นล้าไปก่อน โหะๆๆๆ