ก่อนอื่นต้องบอกก่อนว่า ขออภัยเล็กน้อย
กับความไม่สะดวกต่างๆนานาในบล็อก
แล้วก็เรื่องราวไร้สาระที่ใส่ลงไป
แต่ก็อย่างที่บอก ไอเรื่องราวบ้าๆบอของเราที่ใส่ลงไป
ในบล็อกนั้น ไม่ได้มีเจตนาอะไร นอกจากว่า
ไ่ม่อยากให้บล็อก เงียบเหงา และกลายเป็นป่าช้า
ตอนนี้ อะไรที่พอทำให่บล็อกของเราสองคน ไม่เป็นป่าช้าได้
ก็ทำๆไปก่อน
แกอาจจะคิดว่า ถ้าไม่มีเรื่องก็ไม่ต้องอัพสิวะ
แต่ถ้าเป็นเรานะ เราก็อยากอ่านอะ
ไม่ว่าเรื่องราวมันจะไร้สาระ ออกทะเลไปสักขนาดไหนก็เหอะ
ขอโทษละกัน ถ้าทำให้ไม่พอใจ
วันนี้เรามีเรื่องจะเล่าจริงๆ เป็นเรื่องราวที่ลึกซึ้งพอสมควร
กับสังคม อเมริกัน โดยเฉพาะเป็นเรื่องของ วัยรุ่นชาวอเมริกัน
ขณะที่เขียนบทความฟักๆ อยู่นี้
เราก็นั่งรถไฟเพื่อกลับบ้านอยู่ด้วย
เลยใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์เลยละกัน
สืบเนื่องจากว่า คุณโฮสบราเทอร์ Dominick
เค้าชวนเรามาดูประมาณว่า talent show ของที่มหาลัยเค้า
มหาลัยชื่อว่า Temple ค่อนข้างไฮโซ ไฉไล และก็น่าเรียนเอามากๆ
แต่เราว่า เรื่องของเรื่อง มันเหมือนกับว่าเค้าอยากให้เรามาเที่ยวกับเค้ามากกว่า
เพราะว่าไอ talent show นั้น แทบไม่มีอะไรเลย
เน้นตลกแบบทะลึ่งๆเท่านั้น ซึ่งถามว่าขำไหม
มันก็ขำแบบตลกคาเฟ่อะ
ไม่มีนัยให้ลึกซึ้งอะไร
จุดสำคัญของเรื่องมันอยู่ที่ว่า
เค้าชวนเรางานปาร์ตี ของเด็กวัยรุ่นอเมริกัน(รึเปล่า?)
เดี๋ยวจะมีเฉลยว่า ทำไมต้องมีคำว่ารึเปล่า
จริงๆเค้่าก็บอกเราตั้งแต่แรกแล้วว่า
Party นี้มีแอลกอฮอร์นะ มีบุหรี่นะ
ค่อนข้างมั่วนะ
แต่ด้วยความเจือก เอ้ย ความสงสัย
เราเลยบอกว่า ไม่เป็นไร เราอยากไปลองเอง
ก็นั่ง subway ไปเรื่อยๆๆ ล่องลอยยามราตรีในฟิลาเดเฟีย
โดยนิสัยส่วนตัวแล้ว เราก็เป็นคนชอบกลางคืนนะ
มันเย็นๆสบายๆ ไม่มีอะไรให้รู้สึกว่าต้องรีบร้อน
เมื่อสุดสถานีแล้ว ก็ต้องเดินต่อประมาณ ไมล์ครึ่ง
ซึ่งเรื่องเดินก็ไม่ใช่ปัญหาของเราเท่าไร เพราะว่าของถนัดอยู่แล้ว
ระหว่างทางที่เดินไป บอกได้คำเดียวว่า ถ้าไม่คนเดียวเราไม่กล้าเดินจริงๆ
เพราะนอกจากพี่มืดจะเต็มโลกา ท้องถนนแล้ว
ยังมีพวกรถ suv เปิดเพลงเสียงโคตรดัง แบบสถาณที่มันส่อให้ทำเลวได้เต็มที่อะ
พอถึงบ้านที่มีจัดงานปาร์ตี้ คือจริงๆแล้วมันคือคล้ายๆบ้านตึกแถว
แต่สิ่งที่น่าตกใจคือ บ้านสองหลังที่ติดกัน จัดงานปาร์ตี้เหมือนกัน
น่ากลัวมากๆๆๆ
พอเปิดประตูเข้าไป กลิ่นแรกที่ได้รับรู้เลยก็คือ
บุหรี่ คือแบบลอยมาแต่ไกล แสนไกล
ในใจก็คิดว่าเหม็นชิบ แต่ก็เอาเถอะ เจือกอยากมาลองก็ต้องอย่าบ่นมาก
พอเข้าไปแล้ว ทุกคนถือเบีียร์คนละขวด(ใหญ่)
อารมณ์เหมือนเป้ปซี่ลิตร ไอเราก็ไม่มีอะไรในมือ
บุหรี่ก็ไม่มี อะไรก็ไม่มี
เลยต้องไปหาแก้วเล็กมา แล้วก็แบ่งเบียร์มา
จริงๆแล้วเราแบ่งเบี่ยร์มาแค่ หนึ่งส่วนสี่ของแก้วเองนะ
แต่เรากินแล้วอยากอ้วกมากๆๆ ทั้งขม ทั้งเหม็น
ไม่มีแม่งกินกันเข้าไปได้อย่างไร
เรากินไม่หมดแก้วหรอก ไปเข้าห้องน้ำแล้วเททิ้งหมด
ขนาดกินไปนิดเดียว ยังทั้งมึน และเมาเล็กๆ
รู้อย่างเดียวมันตัวมันร้อนผ่าวๆ
หลังจากนั้นก็โคตรน่าเบื่อ
ข้ามไปจอยกับบ้านอีกหลังนึง
เราเข้าไปแล้วตกใจเลย
เพราะเห็นเด็กผู้หญิง น่าจะเป็นคนจีน
เต้นแบบไม่มีหยุดยั้งอยู่บนฟลอร์
เราก็นะ....
จากนั้นก็ขึ้นไปข้างบน
อันนี้น่ากลัวมากๆ กลุ่มผู้ชายเอเชียน
นั่งพี้ห่าไรไม่รู้ คล้ายๆในยาสูบ แต่กลิ่นมันไม่ใช่
ที่เราบอกไว้ว่า เราไม่แน่ใจว่า
นี่เป็นปาร์ตี้ ของเด็กอเมริกันรึเปล่า
ก็เพราะเราเห็นคนเอเชียเต็มไปหมดเลย
เราว่าพวกนี้ เหมือนกับพวกลูกคนมีกะตัง
แล้วพ่อแม่ ก็ส่งมาเรียน
เพราะของใช้แต่ละอย่าง มันไม่ธรรมดาทั้งนั้น
สงสารพ่อแม่เหมือนกัน ส่งลูกมาเรียน เจือกมาพี้ยา
จริงๆเรื่องราวมันก็มีต่อเรื่อยๆ
แต่แกคงจะจินตนาการได้
ไอพวกเรื่องชั่วช้าแบบนี้
มันก็มีไม่กี่ theme หรอก
แต่ประเด็นจริงๆ ที่เราอยากนำเสนอก็คือว่า
แต่ละชาติ มันก็มีึมุมมองของตัวเองต่างกัน
เด็กเมกา เวลาว่างมันไปทำงานก็จริง
แต่พอมันได้เงินมา มันก็เอามาเที่ยวบ้าง เสพเมถุนบ้าง
แต่ข้อดีก็คือ มันเอาเงินมันเองมาละลาย
เพราะงั้น พ่อแม่เลยไม่รู้สึกเดือดร้อน
แถมยังไม่ห้ามด้วย
ส่วนเด็กไทย ก็ตั้งใจเรียนเกินไป
เวลาว่างไม่ค่อยมี แต่ไอพวกมีเวลาว่างมากๆ(เช่นเรา อิอิ)
ก็ไปเที่ยว เสพยา shopping
เงินที่ได้มา มันก็จากพ่อแม่ทั้งนั้น (เหมือนด่าตัวเอง 55)
เพราะงั้น ไม่มีใครดีกว่า ใคร
มีแต่ใครดีกว่าใครเรื่องอะไร
แล้วแย่กว่าใครเรื่องอะไร
iambung
ฃ 
